Carte Blanche - Les Scotcheuses

Scotchingmachines zijn kleine mechanische objecten die worden gebruikt om film te snijden en te tapen voor montage. Dat is de naam die we onszelf hebben gegeven. We zijn een ambachtelijk filmcollectief. We gebruiken de Super 8-camera omdat het een instrument is dat we ons gemakkelijk eigen kunnen maken en kunnen doorgeven (het helpt ons om cinema te begrijpen). We houden ook van de korrel van de beelden van deze camera, die gemaakt is voor amateur- en familiefilms. De beelden zijn warm.

Het collectief is een poreuze plek, soms zijn we met z'n twintigen, soms met minder en soms met meer. Sommigen van ons hebben meer filmervaring dan anderen, en anderen hebben veel nieuwe kennis. We leren van elkaar. Ondanks de moeilijkheden proberen we een horizontale, gedeelde cinema te maken, waar hiërarchieën en taakverdelingen altijd in vraag worden gesteld en waar kennis vrij circuleert. We eigenen ons opnieuw gereedschap toe om het niet in handen van de vijand te laten vallen. Want als we veel gereedschap hebben en allemaal weten hoe we het moeten gebruiken, dan zijn we de sterkste. De sterksten in de kieren en spleten van een wankele wereld. De sterkste met onze zwakheden. Elke ontmoeting, elke kloof, is als een wedstrijdje om onze ogen op de prijs te houden. Om onze ogen te richten op de plaatsen van strijd, van het leven.

18u00: "Après les nuages" + boekpresentatie

40 min, Super 8

Dit is een collectieve film op film, gemaakt met en door tegenstanders van het Cigéo-project in en rond Bure, in Meuse en Haute-Marne. In onze film botsen verschillende werelden, kruisen paden, kijken naar elkaar, vermengen zich of vermijden elkaar. Er zijn mensen onder de grond, anderen boven de grond of in de bomen. We stelden ons voor wat er zou gebeuren in een wereld die besmet is - misschien? door kernenergie, waar sommige mensen de controle hebben, anderen overleven, wachten, plezier hebben en zich verzetten. Een futuristische film? Misschien wel. Maar het is ook een archieffilm waarin sommige plaatsen die in beeld komen niet meer bestaan. Het is een film die parallel aan de strijd is gemaakt, ernaast, in contact ermee, in het langzame proces van collectieve productie, over een periode van vier jaar. Het verhaal is vanuit het niets geschreven, met wat we hier weten. Het is doorspekt met onze angsten voor de toekomst, onze woede en onze hoop dat er altijd mensen zullen zijn om deze morbide, biocidale plannen tegen te gaan en in de bedreigde gebieden te leven.

20.30 uur: Korte films over kernenergie